Dostępne lektury:

Polecane strony:

  • W przerwach w czytaniu książek polecam Lineage 2, wszystko o doskonałej grze jaką jest na stronie L2 Polska, lineage 2 polska. Zapraszamy w wolnej chwili do zapoznania się z ta grą.
  • Fachowa reklama dla bibliotek i nie tylko www.saskastudio.pl, zapewni właściwą promocję każdej bibliotece.
  • kancelaria notarialna Olsztyn

Lektury on-line Olsztyn: Chlopi

Tomy: 1 2 3 4

westchnień i modłów gorących.
Nabożeństwo jeszcze się ciągnęło dość długo, ale już był do cna przytomny. Odszedł go
śpik, a jeno jakiś ciężki, niezwalczony smutek czepił się duszy i tak ją rozpierał, że gdyby nie
wstyd, nie zdzierżyłby tych łez, co się cisnęły do oczów, że już chciał wyjść nie czekając
końca, gdy naraz organy umilkły, ksiądz stanął przed ołtarzem i zaczął wygłaszać naukę.
Ludzie zaczęli się pchać naprzód, że ani myśleć było o wyjściu, ruszyć się nawet nie
mógł przyparty do kraty; cisza ogarnęła kościół, że każde słowo księdza słychać było wyraźnie.
Opowiadał o Męce Jezusowej, a gdy skończył, jął napominać grzesznych, groźnie wytrząchając
rękami, a patrząc co trochę na Antka, któren wprost niego stojał, jeno niżej nieco, i
nie mógł oderwać oczów, kieby przykuty i urzeczony pałającymi spojrzeniami księdza...
W skupionej i zasłuchanej gęstwie już się zrywały płacze, już gdzieniegdzie żalne westchnienie
się rozległo, to święte słowo “Jezus” zabrzmiało jękiem, a ksiądz mówił coraz mocniej
i groźniej, rósł, zda się, w oczach wszystkich, olbrzymiał, błyskawice rzucał oczami,
wznosił ręce, i słowa jego padały na głowy kiej kamienie i jako rozpalone żelazo przypiekały
serca - bo jął smagać a wypominać przewiny wszystkie i zdrożności, jakich się dopuszczali: a
zakwardziałość w grzechach, niepamięć przykazań Bożych i one kłótnie wieczne, bijatyki,
pijaństwa - mówił zaś tak gorąco, że zatrzęsły się dusze w udręce grzeszności swojej, rozpłakały
się żalami wszystkie serca i kieby deszcz rosisty zaszemrały płacze i wzdychy pokutne -
a ksiądz naraz pochylił się ku Antkowi i ogromnym głosem wołał o synach wyrodnych, o
podpalaczach ojców rodzonych, o uwodzicielach i grzesznikach takich, których nie minie
ogień wieczny ni kara ludzka!
Struchlał ci cały naród, przycichł raptem, tając dech w piersiach, wszystkie oczy kiej ten
grad piorunowy padły na Antka, boć rozumieli, kogo ksiądz wypomina, a on stał wyprostowany,
pobladły na płótno i ledwie dychający, gdyż te słowa leciały na niego z hukiem, jakby
cały kościół się walił, obejrzał się jeno jakby za ratunkiem, ale luz się robił dookoła, dojrzał
zalękłe i groźne twarze, odsuwające się mimo woli kiej od zapowietrzonego, a ksiądz krzyczał
już całym głosem i wyklinał go, a do pokuty wzywał, a potem zwrócił się do całego narodu,
wyciągnął ręce i wołał, bych się strzegli takiego zbója, bych się chronili przed takim,
bych dawali takiemu odprawę od ognia, wody i jadła, od strzechy nawet, by odganiali jak
parszywego grzechem, bo zaraża wszystko i kala, a gdy się nie poprawi, złego nie naprawi,
pokutował nie będzie - to by wyrwali go jak pokrzywę i precz wyrzucili na zatracenie!
Antek odwrócił się nagle i wolno szedł do wyjścia, ludzie mu się usuwali z drogi, że kieby
ulicą z nagła uczynioną przechodził, a głos księdza biegł za nim i smagał go do żywej
krwie.
Jakiś krzyk rozpaczliwy zerwał się na kościele, ale nie słyszał, jeno szedł prosto przed
siebie, prędko, by nie paść trupem z męki, by uciec z tych oczów szarpiących, od tego głosu
strasznego.
Wypadł na drogę i ani wiedząc gdzie, poleciał w topolową drogę ku lasom, przystawał
chwilami zalękły i słuchał głosu, który mu wciąż brzmiał w uszach kiej dzwon tak bił ciężko,
że dziw głowa nie rozpękła.
Noc była ciemna i wietrzna, topole przyginały się z szumem, że niekiedy gałęź jakaś
chlastała go po twarzy, to znowu przyciszało się i drobny, przykry, marcowy deszcz zacinał w
twarz, ale Antek nie zważał na nic, biegł jak błędny, a przerażony i pełen zgrozy niewypowiedzianej
- Że już i gorzej być nie może! - szepnął wreszcie przystając. - Sprawiediwie mówił!
Sprawiedliwie! - Jezus mój, Jezus! - ryknął naraz chwytając się za głowę, bo w tym momencie
jakby przejrzał i zrozumiał winy swoje i grzechy, że wstyd wprost nieludzki zaszarpał mu

Strony:
123456789101112131415161718192021222324252627282930313233343536373839404142434445464748495051525354555657585960616263646566676869707172737475767778798081828384858687888990919293949596979899100101102103104105106107108109110111112113114115116117118119120121122123124125126127128129130131132133134135136137138139140141142143144145146147148149150151152153154155156157158159160161162163164165166167168169170171172173174175176177178179180181182183184185186187188189190191192193194195196197198199200201202203204205206207208209210211212213214215216217218219220221222223224225226227228229230231232233234235236237238239240241242243244245246247248249250251252253254255256257258259260261262263264265266267268269270271272273274275276277278279280281282283284285286287288289290291292293294295296297298299300301302303304305306307308309310311312313314315316317318319320321322323324325326327328329330331332333334335336337338339340341342343344345346347348349350351352353354355356357358359360361362363364365366367368369370371372373374375376377378379380381382383384385386387388389390391392393394395396397398399400401402403404405406407408409410411412413414415416417418419420421422423424425426427428429430431432433434435436437438439440441442443444445446447448449450451452453454455456457458459460461462463464465466467468469470471472473474475476477478479480481482483484485486487488489490491492493494495496497498499500501502503504505506507508509510511512513514515516517518519520521522523524525526527528529530531532533534535536537538539540541542543544545546547548549550551552553554555556557558559560561562563564565566567568569570571572573574575576577578579580581582583584585586587588589590591592593594595